Na północnym końcu wsi znajduje się skała, która jeżeli wejść na nią, dudni tak głucho jakby była pusta. Na tej skale zbudowany był zamek, wkótrym mieszkał rycerz Szufnar - założyciel wsi. Rycerz ten, wraz ze swoim jednynym synem brał udział w wojnach z Tatarami.

Podczas jednej z wypraw wojennych, syn został pojmany w niewolę i zginął w straszliwych mękach. Zrozpaczony ojciez zapałał nienwiścią do wrogów i poprzysiągł im okrutną zemstę.

Pewnego razu wrócił z wyprawy z gromadą jeńców skutych łańcuchami, wyglądającymi jak szkielety. Wtrącił ich do podziemi zamku i tam musieli pozostać do końca swoich dni. W każdą rocznicę śmierci syna wybierał jednego z nich i głodził aż do śmierci. Jeżeli nieszczęśnik nie umierał zbyt szybko, sam odbierał mu życie - w ten sposób mściwy starzec zgładził wszystkich swoich więźniów. Wkrótce po śmierci ostatniego sam ciężko zachorował. W chwili jego śmierci rozszalała się straszliwa burza. Od uderzeń piorunów zamek spłonął a wraz z nim ciało starca. Ludzie ogarnięci bojaźnią z daleka omijali ruiny zamku. Na pamiątkę tego, skała na której rzekomo miał stać ów zamek nazywana jest Dudniaczem.